ჰეკი რას იზამდა?

სულ რომ არ ველოდი, მაშინ მომივიდა წერილი. მწერდა…

“იდიოტურ სიტუაციაში როცა ვარ იცი რა მახსენდება?
შენ რო ამბობ, “ჰეკი რას იზამდა”?
“ჰეკი რას იზამდა”?
“ჰეკი რას იზამდა”?
ხოდა უცებ ვხვდები ხოლმე, ჰეკი რასაც იზამდა და ხანდახან ეგრეც ვიქცევი ხოლმე…
ადრე რო ვიჩხუბეთ მოგწერე, გკიდივარ მეთქი, შენ მითხარი შენ კი მკიდიხარ, მარა სულ მახსოვს, რასაც ამბობდი, ბედნიერება მომენტებშიაო.
ხოდა მე სულ მახსოვს, “ჰეკი რას იზამდა”
მადლობა “ჰეკი რას იზამდა”-ს გამო…”

და კიდე წერდა, რომ მალე ფილმს გადაიღებს. რომ არავის სჯერა მისი და არც იმის ჯერათ, რამე თუ გამოვა. წერდა, რომ მთავარია თავად სჯერა და მგონი ახლა უკვე მეც მჯერა. თუნდაც არაფერი გამოვიდეს, ჰეკი აუცილებლად სცდიდა მაინც. ჰეკის არასოდეს ეშინია რამის დაკარგვის, იმიტომ რომ არც არაფერი აქვს. და როცა დასაკარგი არაფერი გაქვს, რას დაეძებ, თუ გინდა ფილმსაც გადაიღებ.

 

 

Advertisements

აზრები პეპლებივით ერთ დღეში იხოცებიან

თუ დაგავიწყდა, ესეიგი არც განაღვლებს. როცა გიყვარს, წამებს ითვლი…

ღმერთმა სამყარო შექმნა, მერე მიგვატოვა და წავიდა. სულ პაწაწინა ტკივილებით თავისუფლებაზე ფიქრი თითქოს ცოდვაა.

ზოგჯერ, როცა ამბობენ რომ ჩუმად ვარ, მიკვირს.

 

 

 

გაჩერება…

ზემოთ ძალიან მაღალი ხეა და ირგვლივ ნესტის სუნია. ფოთლებს შორის დაფლეთილი, ჩამუქებული ცა ჩანს. ჩემს გვერდით ან ნინი ზის ან ლელა. დანარჩენები ძველი ეკლესიის ნანგრევებს რაღაცნაირი მორიდებით უახლოვდებიან. ოთოს ზურგს ვხედავ. ოდნავ მოხრილია და ხატიას გვერდით დგას.

“-ეს იცით როგორი ადგილია? უნდა მოხვიდე და გაჩერდე… ცხოვრებაში გამუდმებული ქაოსია. სულ სადღაც გვეჩქარება, რაღაცას ვერ ვასწრებთ, თავში უამრავი აზრი გვიტრიალებს, ხან გვშია, ხან რაღაც დაგვრჩა, ხან სადმე უნდა მივიდეთ და ვინმეს რამე გადავცეთ, ხან წვიმს და უნდა გავიქცეთ და ასე დაუსრულებლად. არასოდეს ვჩერდებით. ვჩერდებით მხოლოდ დასაძინებლად ან რაღაცაზე დასაფიქრებლად. მე სხვანაირ გაჩერებას ვამბობ…”

და გაჩუმდა. ოთო რამდენიმე წელია თბილისიდან რაჭის რომელიღაც გადაკარგულ სოფელში ჩამოვიდა. ამბობს, უბრალოდ გავჩერდიო.

ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობა რამდენიმე კვირის წინ გავიგე. დილიდან რაღაც საქმეებზე დავრბოდი, თან სიცხე მქონდა და მახველებდა. ცხელოდა, ამის მიუხედავად ჯემპრი მეცვა და მაინც მეგონა, მცივა-მეთქი. ოთხი ხდებოდა, როცა საქმეებმა უნივერსიტეტის პირველ კორპუსამდეც მიმიყვანა. ძველი მოგონებები წამომიტივტივდა და გაუგებარი ემოციები გამიჩნდა. დერეფანში სწრაფი ნაბიჯით მივდივარ და ჩემს ირგვლივ მოგონებებიც სწრაფ-სწრაფად იცვლებიან.

იატაკი ჭრიალებს, სტუდენტები ფანჯრებთან დგანან, აუდიიტორიასთან უზარმაზარი რიგია. ვდგავარ და ისევ მგონია, გავრბივარ-მეთქი. ბოლოს როგორც იქნა გოგონების რიგი გავარღვიე და გარეთ გავედი. კიბეებს მზე ანათებს. წინ უნივერსიტეტის ბაღია ვიღაც ტიპების ბიუსტებით. მზე რაღაცნაირად სევდიანად ანათებს და უცებ, სულ უცებ არც მიფიქრია, რას ვაკეთებ-მეთქი, საფეხურზე დავჯექი. ვზივარ და არაფერზე ვფიქრობ. მახსენდება ხე ჩემს ზემოთ, ირგვლივ ბინდია, ხავსის სუნია და ოთოს ზურგს ვხედავ.

გავჩერდი….

თბილა, ნიავია და ანარეკლში ჩემი თმები დაფრინავენ. ძალიან მსუბუქად ვარ. შეიძლება აქედან არასოდეს წამოვდგე-მეთქი ვფიქრობ და ეს მოულოდნელი გაჩერება არ მეთმობა. საოცრებაა, ნირვანასავით მომენტია. ჩერდები და თავისუფლდები. არსად გეჩქარება, არსებობ, ცხოვრობ, სამყაროს ცენტრი ხარ და თითქოს სხვა ყველაფერიც შენს გარშემო ბრუნვას იწყებს. და გეცინება ყველა მოძრავ ობიექტზე, რომელიც კიბეზე ადის, ან ჩადის, ან უბრალოდ მოქმედებს. გეცინება, გეცოდება და ერთი სული გაქვს მთელი ხმით დაუყვირო ყველას, უბრალოდ გაჩერდნენ. მაგრამ ჩუმად ვარ, ისევ ანარეკლში მფრინავ თმებს ვადევნებ თავლს და აღარსად მეჩქარება.

 

ვარდნა #1

(ძალიან ძველი პოსტებიდან/2012 წელი ან რაღაც ეგრე)

ლექციაზე მოუსვენრად ვზივარ.

ლექტორმა რამე გადაცემის იდეის მოფიქრება დაგვავალა და ჯგუფში მე და ბესო მოვხვდით. უკანა სკამზე ვსხედვართ და ბესო მაცინებს. თავისთვის ჩურჩულებს “კუდი გაშალე რაააა, ძმურად გაშალე რააა”, თან ლექტორს უყურებს თვალებში. მე სიცილისგან ვიფხრიწები. გაბრზაებული ლექტორი ცოტაც და მალე მართლა გაიფხორება. იდეა მოვიფიქრეთ. რბოლის პონტში. რეალითი შოუა. რამდენიმე მონაწილე ყავს და დანიშნულების ადგილამდე მისასვლელად სხვადასხვა დაბრკოლებები უნდა გაიარონ.

მეტყველების ლექციაზე კომპიუტერთან მოვხვდი. მისტერ დრამი შემოვუშვი ჩემთან და ფეინთში რაღაცების ხატვა დავიწყეთ. მე დიდი ქვაბი დავხატე, იმან გაბურძგნული ქალი მიახატა. მერე ქვაბში ჩავხატე პატარა ბავშვი და ასე ვმაიმუნობდით.

“-მაიტ, დღეს აკეთებ რამეს?”-ფეინთშივე მიმიწერა ქვაბს ზემოთ.

“-No, no, noo. რამე იდეა გაქვს?”,-მივაწერე მეც.

“თუ არ დაგეზარება, გამოდი”.

“ არის, სერ!”

“მოგწერ მოკლედ… წავედი… ცვლაში უნდა წავიდე”,-მომწერა და კომპიდანაც გაქრა.

წარმოდგენა არ მაქვს, სად მუშაობს. ალბათ სადმე, სადაც მხოლოდ ვიდეო თამაშებს თამაშობენ. Continue reading

ტრილოგია, აგოტა კრისტოფი

გადაცემა “დაინახე უფრო მეტი” – ტრილოგია, აგოტა კრისტოფი

როგორ გავლენას ახდენს ომი მოზარდებზე, როგორ გადაიქცევიან ტყუპი ძმები უგრძნობ არსებებად, რა მორალური პრინციპები უყალიბდებათ მათ და როგორ ტრიალდება ამბავი მკითხველის ცნობიერებაში…

გაციება, weekend და რამე კარგის მოლოდინში

იშვიათად ვცივდები, მაგრამ თუ გავცივი რაღაც სერიოზული მემართება.

მგონი იმიტომ რომ არასოდეს ვაქცევ ყურადღებას და ცოტა არ იყოს მკიდია კიდეც. მგონია, რომ აი რამდენიმე საათი და კარგად გავხდები. ცხვირიდან თხელი გამონადენი თავისით გამიქრება, ხველა უცებ მოულოდნელად თავისით შეწყდება და აღარც ყელის აუტანელი ტკივილი შემაწუხებს. გადის რამდენიმე დღე და უარესად ვარ. მერე ერთბაშად ვვარდები პანიკაში და ვიბნევი. უაზროდ ვსვამ წამლებს, ძირითადად რასაც მაცივარში, წიგნების კარადაში, თვეობით დასალაგებელ ჩანთაში ვიპოვი. უცებ ვეძებ ინტერნეტში ანოტაციებს და სადმე თუ უბრალოდ გაციებას გადავწყდები, ეგრევე ვსვამ – ნარკომანივით. მერე ვიწყებ წუწუნს. მეგობრები, თანამშრომლები, გამვლელები, აფთიაქარი ქალები, რასაც მირჩევენ იმის დალევას ვიწყებ და დღითი დღე უარესად ვხდები.

გაციების მერე სახის კანი დებილური შესახედია. უფერულია, წამოწითლებული თვალები, აქერცლილი კანი ცხვირზე, ტუჩის გამომშრალი კუთხეები და წვრილი გამონაყარიც და ვბრაზდები, საშინლად ვბრაზდები საკუთარ თავზე. რომ არასოდეს ვსწავლობ ყველაზე მნიშნელოვანი ამბების არ-დაკიდებას.

გუშინ შევამჩნიე ყელი მტკიოდა და მაშინვე დავფაცურდი. გაციების ჩაი მოვიმარაგე, შაბათ-კვირასაც სახლში ვატარებ. არაფერს ვაკეთებ, ვზივარ და SHAMELESS-ის მეექვსე სეზონს ვუყურებ. თავს იმით ვიმშვიდებ რომ ინგლისურ ვერსიას ვუყურებ და ავტომატურად სწავლაში მეთვლება. თითქოს არ შეიძლება უბრალოდ ვიჯდე და არაფერს ვაკეთებდე. ვისი რა საქმეა, რა მნიშნელობა აქვს. ან რატო უნდა იყოს ყველაფრის კეთება მნიშნელოვანი. ერთი მაგისიც.

ყველაფერი თავისთავად ხდება. უცებ რომ გავჩერდე და არაფერი ვაკეთო, მაინც გაგრძელდება ამ თავისთავად მოხდენილი ამბების დაუსრულებელი სერიები. და რატოა ასე. ხომ ვზივარ, ხომ ვჩერდები, რატო არ ჩერდება სხვა ყველაფერიც. ხომ შეიძლება გაჩერდეს ამის დედაც.

იმის გაცნობიერება რომ ძალიან შორიდან დედამიწა წერტილივით ჩანს, მამშვიდებს. იმიტომ რომ პატარა წერტილში სიმყუდროვეა და ძალიან ახლოს ვარ სხვა დანარჩენებთან. მაგრამ როგორც კი მიახლოვებას დაიწყებ, სივრცე იზრდება, პატარა დედამიწა უზარმაზარი ბურთი ხდება და, და მერე ჩემი სახლი ძალიან დიდდება. აივანიც იზრდება, ქუჩები ძალიან ფართოა და მეზობელი კორპუსებიც ძალიან შორს არიან. მერე ქალაქიც დიდდება და ადამიანებიც იკარგებიან, ქრებიან.

მე უბრალოდ გაციებული ვარ, სიცხეს არასოდეს ვიზომავ, იმიტომ რომ სიცხე სულაც არ არის საშიში. მაგ დროს სხეული მიკრობებს ებრძვის, ჩემს შიგნით ომია როგორც ვიკინგები ან როგორც… რა მნიშნელობა აქვს, ჩემს შიგნით ომია და ეს უკვე ძალიან მაგარი შეგრძნებაა.

ახლა უბრალოდ რაც მინდა, მხოლოდ ის არის რომ გაციებამ გამიაროს. ოღონდ ისე რომ ცხვირი არ გამიწითლდეს, არც ტუჩის კუთხეები გამომიშრეს და თვალებიც მინდა ბედნიერად ელავდნენ, ბრწყინავდნენ ან რამე ასეთი. იმიტომ რომ ამ კვირაში შეიძლება რაღაც კარგი მოხდეს, ხოდა მზად უნდა ვიყო.

ბრუნო

თორნიკე ბოლოს დინამოს თამაშზე ვნახე. ვიცოდი, იქ იქნებოდა და მივედი კიდეც.

იდგა გლადიატორებს შორის. იდგა, ყვიროდა, თმებს იჩეჩდა…  თითქოს თოკზე დგას, თითქოს მიდის, ქარია და ცდილობს თავი შეიმაგროს. ყოველთვის ასეთი მახსოვს. ის ყოველთვის თითქოს თოკზე მოძრაობს.

აზრი ერთადერთხელ გკითხე და ეგაც მაშინ, პირველად რომ გაგიცანი და სახლში ვბრუნდებოდითო,- ამბობს თორნიკე.
-კი აბა.
-კი, კი, მე გკითხე, მარშუტკით წავიდეთ თუ ავტობუსით-მეთქი. მერე ახლოს გაგიცანი. მივხვდი, რა ჩლუნგი და იდიოტიც ხარ და მას მერე აზრი აღარც მიკითხავს.

-თორნიკე ტიკარაძე,- მკაცრად ვამბობ და აღარ ველოდები.

 

ვარდნა

– მოკლედ..

– ადამიანები, რომლებიც ხშირად იყენებენ სიტყვას, მოკლედ, ძალიან აფექტურები არიან, – ამბობს ქეთი და იცინის.

იქნებ არ მეტყობა კიდეც მაგრამ ამ წუთას ისეთ აფექტურ მდგომარეობაში ვარ, შეიძლება მართლა გამოვაღო ფანჯარა და დიდუბის ნაწვიმარ ასფალტს დავეთხლიშო. ამ დროს ერთედერთი რაც მაფერხებს, ჩემი სისხლიანი მახინჯი გვამია. და კიდევ იმის ალბათობა, რომ შემთხვევით ვინმეს დავეცემი. 😦

პ.ს. ნაგავში ნაპოვნი პოსტებიდან

 

 

 

უსმინე მაილს დევისს…

ლუდის ფერი ამინდიაო, იტყოდა თორნიკე თუმცა არა. მზეა და ჩემი ფანჯრიდან ერთადერთი ხეც უმწეოდ ქანაობს. ჭადარია თუ რაღაც ასეთი. ზუსტად არ ვიცი. ალბათ არსებობს რომელიმე ხე, რომელიც ცელოფნის პარკებს ისხავს.
– ისხამს, დებილო – ჩემ ფიქრებში გიორგის ხმამ შემოაღწია.
– დებილი თავი გაბია – ეს უკვე მე ვარ
-დებილი თავი გაბია – ჩემ გაბრაზებას ცდილობს გიორგი. სასაცილოდ მანჭავს სახეს და რომელიღაც მულტფილმის გმირს გავს.
– Shut your…
– გაიჩალიჩებ! – უკვე იმუქრება
– რამის თავი მაინც გქონდეს
გიორგი დგება და დასახრჩობად მოდის. სახე მეწვის გიორგის მარწუხებივით თითებისგან. ცხვირს უკვე ვეღარ ვგრძნობ. ერთ წამსაც ვეღარ გავძლებ უჰაეროდ. ცოტაც და ხელში ჩავაკვდები. დროა ავფართხალდე და მეც ვიწყებ. ამჯერად 43 წამს გავძელი. გიორგი კმაყოფილია. წინა შედეგი გაუმჯობესებულია.
– იდიოტი
გიორგი აღარ მისმენს, ყურსასმენებს იკეთებს და მაილს დევისის გულის გამაწვრილებელი ჰანგების მოსმენას იწყებს. ჯაზი ჩემთვის სწორედაც რომ მომაბეზრებელი, ბუზის გაბმული ბზუილის მაგვარი ხმაურია. უფრო სწორად კალიის ან რწყილის როკვა. დევისის ჰანგებზე ცალი ხელით იწყებს კლავიატურაზე კაკუნს. კაკუნის სიხშირითა და ჟღერადობით ვხვდები თამაშობს. რომ კითხო ბევრი საქმე აქვს.
– გაზაფხულის საღამოა მშვიდი, ხიდან ხეზე გადაფრინდა ჩიტი,-ახალი ამოჩემებული ფრაზა აქვს გიორგის.

 

p.s. სანაგვეში ნაპოვნი პოსტებიდან

მოდი, დავემსგავსები შეშლილ ეგზისტენციალს

აჰააა, გიო უკვე მეშვიდედ გავიდა აივანზე მოსაწევად და მეშვიდედ დარჩა ასანთი. ანუ თოთხმეტჯერ გაიარა და აქედან მხოლოდ ერთხელ სცადა ჩემი მიხრჩობა. ხო, საკმაოდ შემცირდა ჩემი წვალების მაჩვენებელი. არადა მართლა მომწონდა. სკოლას მაგონებს ან უბრალოდ რამე კარგს.

თაზო რომ მაწვალებდა და თავიდან მე ვაწვალებდი. ის კიდე ადგა და დედამისს უთხრა. დედამისმა კიდე მშობელთა კრებაზე გამცა და შემრცხვა, დედაჩემსაც შერცხვა. ხოდა მეორე დღეს ავდექი და ცარციანი ჩვარი პირდაპირ სახეში ვესროლე. ზუსტად არ მახსოვს, ეს ნამდვილი ამბავია თუ არა. უბრალოდ იმდენჯერ გამახსენდა, უკვე ძალიან რეალურს გავს.

ოთახში საავადმყოფოს სუნია. თითქოს ცუდად ვართ და ნათესავებმა მოგვინახულეს. ხოდა ახლა ვზივართ და მოსაკითხს ვჭამთ. მომჟავო სუნია, მოტკბო მომჟავო, წამლების სუნიანი ჰარეია ყველგან. აი ასეთია სამსახურის სუნი ჩემთან. აი ახლა რომ ავდგე და ჩემს ზემოთ ნათურა ავანთო ეჭვიც აღარ შემეპარება, შეიძლება წვეთოვანი უკვე ჩემი ხელითაც მივიდგა. ნამდვილი საავადმყოფოა. გარეთ კიდე მზის ნარჩენებია. ფერადი ფოთლებია და მოლურჯო გრილი ცა. ნიავია და კარგი იქნებოდა ახლა საბურთალოს ჯერ კიდე ამოუცნობ ქუჩებში. აი მე და ბრუნო რომ ვისხედით და ვლაპარაკობდით. ეგეთი ბრუნო მომენატრა. ეგეთი ბრუნო კიდე აღარ არსებობს. აღარც მე ვარსებობ.

ძალიან გავს ჩვენი ოთახი საავადმყოფოს და ჯერ სამის ნახევაria.

p.s. სანაგვეში ნაპოვნი პოსტებიდან