მე მქვია მაიტო

თავიდანვე  გაგიმხელთ!

ამ სამყაროში სრულიად შეცდომით დავიბადე.

ადამიანების ატანა არ მაქვს. ეგ კი არა, ქარიშხლის დროს ვინმე თუ არ მოკვდა, ძალიან ვბრაზდები. მიყვარს წყალდიდობები და ერთი სული მაქვს როდის დაეჯახება დებილ დედამიწას უზარმაზარი კომეტა!

არ ვიცი ეს სისულელე რამ დამაწერინა, მაგრამ გადავიკითხე და გამეცინა. წაშლაც გადავიფიქრე და ვტოვებ კიდეც. რაღაც კუთხით ჩემი ბნელი მხარეა და იყოს, ეგეც იცოდეთ.

მაიტო მეგობარმა დამარქვა. მომწონს, იმიტომ რომ სულიერი არსებებიდან ასე მხოლოდ მე მეძახიან. ძალიან მიყვარს ბათინკები, შემწვარი კარტოფილი, დიდი დათვის თანავარსკვლავედი, წიგნებზე წარწერები და ბალახზე წოლა, თუნდაც ეგ ბალახი რუსთაველის პოსპექტზე ლამაზად გაკრეჭილი გაზონები იყოს.

ბოლომდე არასოდეს მაქვს გააზრებული მოქმედებები რომლებსაც ვაკეთებ, არასოდეს ვიცი, ნამდვილად მინდა თუ ვიგონებ.

სამყაროზე ჩამოუყალიბებელი აზრები მაქვს. დიდად არც ვცდილობ რამე კონკრეტული აზრი ჩამომიყალიბდეს. სისულელეა და იმიტომ. ცხოვრება როგორც წამიერი გაელვება იმაზე ადრე დასრულდება ვიდრე მგონია.

ძალიან მარტივად ვეჩვევი საგნებს, ნივთებს, ადამიანებს… ბოლომდე ვცდილობ ვიპოზიორო და მიჩვევის ამბები რაც შეიძლება კარგად დავმალო, მაგრამ უშედეგოდ. გულის სიღრმეში უკვე დიდი სიცარიელეა. გამქრალი სახეები, მოგონებები, რომელიც არასოდეს გამეორდება და მათზე ფიქრი ძალიან მძიმეა. ამიტომ გადაწყვეტილი მაქვს არავის შევეჩვიო და თუ რამე მსგავსი დამემუქრება, მაქსიმალურად შევეწინააღმდეგო.

ზოგჯერ ადამიანები მაინც ქრებიან. ადამიანები კი არა, თუ ქუჩაში სწრაფად მიდიხარ შენობებიც ქრებიან, იღვენთებიან, დნებიან… What The Fuck? (ზოგჯერ ძალიან სულელურ წინადადებეს ვწერ!)

ვფიქრობ, რომ ბედნიერება მომენტებშია, მომენტები კი მრავლადაა სამყაროში. ვერასოდეს ვგეგმავ მომავალს, განსაკუთრებით არაფრის კეთება მიყვარს. გუშინ თუ ჰოლოკოსტის ამბებით გატაცებული მეორე მსოფლიოს ამბებს ჩავკირკიტებდი, დღეს შეიძლება ბაყაყების სასუნთქი გზების მოწყობილობებმა გამიტაცოს. (სასუნთქი გზების მოწყობილობა რა ჯანდაბაა?!) ზოგჯერ მაინც ალოგიკურ რაღაცებს ვაკეთებ, რომ ვერ წარმოვიდგენ ისეთს, სხვებიც რომ ვერ წარნოიდგენენ, ისეთს.

მაინც მგონია რომ სამყარო ჩემ გარეშე მზის გარშემო აღარ ივლიდა. არც გათენდებოდა და არც დაბნელდებოდა. იმიტომ რომ მგონია ყველა ადამიანი ძალიან მნიშვნელოვანი დეტალია ამ უზარმაზარი მექანიზმისთის, რომელსაც სამყარო ქვია. ჩემი ცხოვრება აუცილებელი დეტალია სხვა ისტორიების შესაქმნელად, სხვა ისტორიები კი აუცილებელი დეტალებია ჩემს ცხოვრებაში.

ძალიან მიყვარს ფოლკნერი. იმიტომ რომ მაგისი არეული დროები ზუსტად ასახავს ჩემი ფიქრების მონოლოგებს. მიყვარს სარტრი, კამიუ, ბეკეტი და სხვა შეშლილი ეგზისტენციალისტები. მბურძგლავს ედგარ პოს ამბებზე, პოს ყორანი ჩემი შთაგონების წყაროა. მხოლოდ ღამე, სხვა არარა! ცხოვრება როგორც გაელვება, სხვა არარა! აკაკუნებს, აღებს კარს! სხვა არარა! მე მაიტო მქვია, სხვა არარა!

მგონია რომ კლდის პირიდან ყველა გადავარდება, ჰოლდენ კოლფილდის ჩათვლით, კურტ კობეინი მაინც სულელურად მოიქცა როდესაც ტყვია დაიხალა, ლურჯი ნამდვილად ყველაზე თბილი ფერია, ისტორია დიდებულ მეფეებზე სისულელეა, ომში გმირები არ არსებობენ იმიტომ რომ ომი თავიდან ბოლომდე უვიცობაა, სამუდამოდ სამოთხეში ცხოვრებაც თითქოს მოსაწყენია.

და არასოდეს მეზარება კარგად ნაცნობ ქალაქში ჯერ კიდევ უცნობი კუნძულების აღმოჩენა.

Advertisements

7 thoughts on “მე მქვია მაიტო

  1. “შემწვარი კარტოფილი ჩემი შთაგონების წყაროა. ბოლო აღმოჩენა, რაც შემწვარ კარტოფილს ეხება, ლიმონია. მაგრად უხდება”. – აწწწ მაიტო ❤

  2. “მართალია, ყოველი დარეცხვის შემდეგ ოჯახის ავლა-დიდება თანდათან ცოტავდება, მაგრამ მთავარი ხომ ხარისხია” 🙂 -ამის მერე როგორ განდობენ კიდევ ასეთ საპასუხისმგებლო საქმეს? 🙂 ძალიან მაგარი თავისებურება გაქვს წერის დროს. 🙂 სასიამოვნო წასაკითხია 🙂

    • მადლობააა 🙂

      სხვა გზა არ აქვთ, უნდა მანდონ 🙂
      ჭურჭლის დარეცხვა არეცრთს არ ხიბლავს ჩემ სახლში და მაგიტო 😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s