“სდექ, საზღვრის მიღმა ისვრიან”

ჩვენს ზემოთ მინიშნებაა: სდექ, საზღვრის მიღმა ისვრიან…

გაფრთხილების მიუხედავად საზღვარზე გადავდივართ და ძალიან წვრილ ბილიკს მივუყვებით. წინ მამა მიდის, მერე ხატია, ბოლოს მე. თითოეული ნაბიჯის გადაგმისას ფეხქვეშ კალიების გუნდის მცირე აფეთქება ხდება. ჩემი ბათინკები როგორც ტყვიამფრქვევები წინ მიიწევენ. ნაბიჯები წინ, მოგონებები უკან…

ნახევრად ნაფლეთებად ქცეული ქვედაბოლო მაცვია, ენაგადმოგდებული კედები და ძალიან გრძელი მაისური ზოლებით. გაწეწილი ვარ, რამდენიმე დღის დაუვარცხნელი თმები დაუდევრად შეუბამთ კიკინასავით, გაწითლებულ ლოყებზე რამდენიმე კულულა ჩამომშლია, მუცელზე ვწევარ, ფეხებს მონოტონურად ვაქანავებ და ამერიკის ძველებურ ქალაქში ტომთან ერთად ვცელქობ. ჩემს გარშემო სამყარო წიგნებისგან განსხვავებულია. უზარმაზარი ნაძვის ხეებია ჩემს ზემოთ და მორკალული ცაც ძალიან მდუმარეა. ნიავიც არაფერს მიყვება და ჭიანჭველებიც მხოლოდ თავისთვის დაფუსფუსებენ.

მხოლოდ მე, სხვა არავინ. როგორც პო და შავი ყორანი.

ხატია რაღაცას მეკითხება, ფიქრებიდან ვბრუნდები. წინ უზარმაზარი მინდორია. მამა ძალიან წინ მიდის, თხრილზე გადადის და გველდოება. ამბობს, რომ იქიდან შორს ტბა მოჩანს. მე ასკილის რამდენიმე მარცვალს ვკრეფ, ვამოწმებ რბილია თუ მაგარი და შორს ვისვრი. რბილი ასკილი გემრიელია, მჟავე ჟელატინივითაა და ხელს თუ მოუჭერ, გარეთ გამოდის. ხატია ჩემი მოგონებების ბილიკებს მიუყვება. ხატიას წარმოდგენაც არ აქვს ამ ხედებით, ხეებით, ბუჩქებით, ასკილის მარცვლებით, ხმებით, ფერებით რამდენ რამეს ვყვები. ვყვები ჩემზე, წარსულზე… სინამდვილეში ჩუმად ვართ და მხოლოდ ნაბიჯების ხმა ფარავს ხმელი გარემოს ფუსფუსს.

ის არ უყურებს მუხის ხეს, ძალიან შორს რომ დგას და მარტოა. მუხის ქვეშ მამა წევს. მე შორიახლოს ვზივარ, ბოლტო თაგვებს დარაჯობს. უცნაურ მოძრაობებს აკეთებს. ჯერ გასუსული მიწაზე შეშდება, მერე იძაბება, თვალებს აჭყიტავს, ნესტოებს ბერავს, აწკეპილ ყურებს ათამაშებს, მერე დგება, მორკალულ ნახტომს აკეთებს და ბალახზე ოთხი ფეხით ერთდროულად ვარდება. მე ვკისკისებ, მამა იღვიძებს და ბოლტოს სულელურ ნადირობაზე ისიც გართობას იწყებს. მერე შორს ორი სილუეტი ჩნდება, დედა და ნატალი გვიახლოვდებიან. ჩვენ ძალიან გვშია. მერე დედა თეფშებზე სოკოს გვიწყობს. ამბობს, რომ ტყეში იპოვა და ჩვენთვის მოამზადა. მშვიდად ვარ.

ხატია ბილიკზე მიდის. რამდენიმე წლის წინ აქ ბოლტომ ხორცის კონსერვი იპოვა. რა თქმა უნდა, ვერ გახსნიდა, მაგრამ ჩვენც არ გვანდო. სახლამდე ატარა. მერე მამამ ძალიან ფრთხილად გაუხსნა. მე და ნატალიმ შემწვარი კარტოფილი წარმოვიდგინეთ. ბოლტო ხორციან ტუჩებს აწკლაპუნებდა. იმ საღამოს სასტიკად მშურდა, მეზიზღებოდა, მძულდა…

თხრილზე გადავდივართ… აქ მე და ნატალიმ თაფლო დავკარგეთ. თაფლოს შავი და თეთრი ლაქები აქვს, ამის მიუხედავად ჩემმა დამ მაინც თაფლო დაარქვა. ის ძალიან ლამაზია და ლამაზი რქები აქვს. ხმამაღლა არასოდეს ვამბობთ, მაგრამ მე და ნატალი თაფლოთი ვამაყობთ. სამეზობლოში ყველაზე მოხდენილი ძროხაა. ყველაზე გემრიელი მაწონი კეთდება თაფლოს რძისგან, ყველაზე ლამაზი ფეხები და ხმაც ძალიან წკრიალა აქვს. თაფლო ძალიან პრინციპულია და თავისი სქესეს მიუხედავად ხშირად ჩხუბობს. მე და ნატალის ესეც მოგვწონს. საღამოობით მივდივართ და ვკოცნით, მერე ბეწვს ვუვარცხნით და რამეს ვუმღეროდით. ზამთრის მოწყენილ დღეებში თაფლოსთან მივდიოდი ხოლმე, სანთელს ვანთებდი და რობინ ჰუდს ვუკითხავდი. მგონია რომ მოსწონდა, თუ არ მოეწონებოდა, ხო მეტყოდა. ის კი იწვა და ყურებს აპარტყუნებდა.

ხატია ტყეში შედის, მე უკან მივყვები. ვიცინით, ვამბობთ რომ შეიძლება რომელიმე ხის ძირას განძი ვიპოვოთ. ბრწყინვალე გეგმებს ვაწყობთ, განძს თანაბრად ვიყობთ და მერე კანადაში მივდივართ, INTO THE WILD-ის ავტობუსის სანახავად. ძალიან ბევრი წლის წინ ამ ტყეებში მე და ედუკი მართლა, მთელი სერიოზულობით ვეძებდით განძს. რაღაც ღირებული ერთადერთხელ ვიპოვეთ და ისივ ლენინის გულსაბნევი იყო. ჩვენ მაინც გაგვიხარდა. წინა დღეს ნაპოვნ ძაღლის კბილებს და იმის წინა დღეს ნაპოვნ გაუსროლელ ტყვიებს ნამდვილად ჯობდა.

ტყიდან მინდორზე გავდივართ. აქედან უკვე ჩვენი სახლი ჩანს. ამ მინდორზე ფეხბურთს ვთამაშობდით ხოლმე. ერთხელ დიდი ჩემპიონატებიც გავმართეთ. მე და ედუკიმ თასიც კი გავაკეთეთ და საღამოს როდესაც ერთმანეთის მოწინააღმდეგე გუნდებში გამხეცებულები ვიბრძოდით,  პენალების სერიაში ერთმანეთსაც კი წავეკიდეთ. ედუკიმ პროტესტის ნიშნად მოედანი დატოვა. ჩემი კივილის დასაშოშმინებლად კარში ედუკის ბებია ჩადგა და ჩემი ნასროლი ბურთი კარში გაუშვა. ედუკიმ იმ საღამოს იტირა. ადგილი, სადაც სტადიონი გვქონდა მდუმარედ გადავკვეთეთ, ხატია ჩემი მოგონებების ლანდებს ვერასოდეს დაინახავს.

არის ამბები რომელიც მხოლოდ ჩვენია, ჩვენშია და ალბათ არასოდეს გავუშვებთ. ვერავის გავიცნობთ ბოლომდე, ვერასოდეს გავიგებთ მისი ამბების სრულ საიდუმლოებებს. მსგავსი ფიქრები ძალიან საშიშია. იმდენად რომ ზოგჯერ ამოსუნთქვაც მიჭირს. მერე ფანჯარას ვაღებ და სუნთქვას ვიწყებ. ჩაისუნთქე ღრმად, ამოისუნთქე, ჩასიუნთქე, ამოისუნთქე…. რომ იცოცხლო, რომ იმოძრავო, რომ იყო და ნაადრევად არ გაქრე.

სამყაროში გაელვება კი მაინც გაელვებაა და მალე სრულდება.

Advertisements

ჰეკი რას იზამდა?

სულ რომ არ ველოდი, მაშინ მომივიდა წერილი. მწერდა…

“იდიოტურ სიტუაციაში როცა ვარ იცი რა მახსენდება?
შენ რო ამბობ, “ჰეკი რას იზამდა”?
“ჰეკი რას იზამდა”?
“ჰეკი რას იზამდა”?
ხოდა უცებ ვხვდები ხოლმე, ჰეკი რასაც იზამდა და ხანდახან ეგრეც ვიქცევი ხოლმე…
ადრე რო ვიჩხუბეთ მოგწერე, გკიდივარ მეთქი, შენ მითხარი შენ კი მკიდიხარ, მარა სულ მახსოვს, რასაც ამბობდი, ბედნიერება მომენტებშიაო.
ხოდა მე სულ მახსოვს, “ჰეკი რას იზამდა”
მადლობა “ჰეკი რას იზამდა”-ს გამო…”

და კიდე წერდა, რომ მალე ფილმს გადაიღებს. რომ არავის სჯერა მისი და არც იმის ჯერათ, რამე თუ გამოვა. წერდა, რომ მთავარია თავად სჯერა და მგონი ახლა უკვე მეც მჯერა. თუნდაც არაფერი გამოვიდეს, ჰეკი აუცილებლად სცდიდა მაინც. ჰეკის არასოდეს ეშინია რამის დაკარგვის, იმიტომ რომ არც არაფერი აქვს. და როცა დასაკარგი არაფერი გაქვს, რას დაეძებ, თუ გინდა ფილმსაც გადაიღებ.

 

 

აზრები პეპლებივით ერთ დღეში იხოცებიან

თუ დაგავიწყდა, ესეიგი არც განაღვლებს. როცა გიყვარს, წამებს ითვლი…

ღმერთმა სამყარო შექმნა, მერე მიგვატოვა და წავიდა. სულ პაწაწინა ტკივილებით თავისუფლებაზე ფიქრი თითქოს ცოდვაა.

ზოგჯერ, როცა ამბობენ რომ ჩუმად ვარ, მიკვირს.

 

 

 

გაჩერება…

ზემოთ ძალიან მაღალი ხეა და ირგვლივ ნესტის სუნია. ფოთლებს შორის დაფლეთილი, ჩამუქებული ცა ჩანს. ჩემს გვერდით ან ნინი ზის ან ლელა. დანარჩენები ძველი ეკლესიის ნანგრევებს რაღაცნაირი მორიდებით უახლოვდებიან. ოთოს ზურგს ვხედავ. ოდნავ მოხრილია და ხატიას გვერდით დგას.

“-ეს იცით როგორი ადგილია? უნდა მოხვიდე და გაჩერდე… ცხოვრებაში გამუდმებული ქაოსია. სულ სადღაც გვეჩქარება, რაღაცას ვერ ვასწრებთ, თავში უამრავი აზრი გვიტრიალებს, ხან გვშია, ხან რაღაც დაგვრჩა, ხან სადმე უნდა მივიდეთ და ვინმეს რამე გადავცეთ, ხან წვიმს და უნდა გავიქცეთ და ასე დაუსრულებლად. არასოდეს ვჩერდებით. ვჩერდებით მხოლოდ დასაძინებლად ან რაღაცაზე დასაფიქრებლად. მე სხვანაირ გაჩერებას ვამბობ…”

და გაჩუმდა. ოთო რამდენიმე წელია თბილისიდან რაჭის რომელიღაც გადაკარგულ სოფელში ჩამოვიდა. ამბობს, უბრალოდ გავჩერდიო.

ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობა რამდენიმე კვირის წინ გავიგე. დილიდან რაღაც საქმეებზე დავრბოდი, თან სიცხე მქონდა და მახველებდა. ცხელოდა, ამის მიუხედავად ჯემპრი მეცვა და მაინც მეგონა, მცივა-მეთქი. ოთხი ხდებოდა, როცა საქმეებმა უნივერსიტეტის პირველ კორპუსამდეც მიმიყვანა. ძველი მოგონებები წამომიტივტივდა და გაუგებარი ემოციები გამიჩნდა. დერეფანში სწრაფი ნაბიჯით მივდივარ და ჩემს ირგვლივ მოგონებებიც სწრაფ-სწრაფად იცვლებიან.

იატაკი ჭრიალებს, სტუდენტები ფანჯრებთან დგანან, აუდიიტორიასთან უზარმაზარი რიგია. ვდგავარ და ისევ მგონია, გავრბივარ-მეთქი. ბოლოს როგორც იქნა გოგონების რიგი გავარღვიე და გარეთ გავედი. კიბეებს მზე ანათებს. წინ უნივერსიტეტის ბაღია ვიღაც ტიპების ბიუსტებით. მზე რაღაცნაირად სევდიანად ანათებს და უცებ, სულ უცებ არც მიფიქრია, რას ვაკეთებ-მეთქი, საფეხურზე დავჯექი. ვზივარ და არაფერზე ვფიქრობ. მახსენდება ხე ჩემს ზემოთ, ირგვლივ ბინდია, ხავსის სუნია და ოთოს ზურგს ვხედავ.

გავჩერდი….

თბილა, ნიავია და ანარეკლში ჩემი თმები დაფრინავენ. ძალიან მსუბუქად ვარ. შეიძლება აქედან არასოდეს წამოვდგე-მეთქი ვფიქრობ და ეს მოულოდნელი გაჩერება არ მეთმობა. საოცრებაა, ნირვანასავით მომენტია. ჩერდები და თავისუფლდები. არსად გეჩქარება, არსებობ, ცხოვრობ, სამყაროს ცენტრი ხარ და თითქოს სხვა ყველაფერიც შენს გარშემო ბრუნვას იწყებს. და გეცინება ყველა მოძრავ ობიექტზე, რომელიც კიბეზე ადის, ან ჩადის, ან უბრალოდ მოქმედებს. გეცინება, გეცოდება და ერთი სული გაქვს მთელი ხმით დაუყვირო ყველას, უბრალოდ გაჩერდნენ. მაგრამ ჩუმად ვარ, ისევ ანარეკლში მფრინავ თმებს ვადევნებ თავლს და აღარსად მეჩქარება.

 

ვარდნა #1

(ძალიან ძველი პოსტებიდან/2012 წელი ან რაღაც ეგრე)

ლექციაზე მოუსვენრად ვზივარ.

ლექტორმა რამე გადაცემის იდეის მოფიქრება დაგვავალა და ჯგუფში მე და ბესო მოვხვდით. უკანა სკამზე ვსხედვართ და ბესო მაცინებს. თავისთვის ჩურჩულებს “კუდი გაშალე რაააა, ძმურად გაშალე რააა”, თან ლექტორს უყურებს თვალებში. მე სიცილისგან ვიფხრიწები. გაბრზაებული ლექტორი ცოტაც და მალე მართლა გაიფხორება. იდეა მოვიფიქრეთ. რბოლის პონტში. რეალითი შოუა. რამდენიმე მონაწილე ყავს და დანიშნულების ადგილამდე მისასვლელად სხვადასხვა დაბრკოლებები უნდა გაიარონ.

მეტყველების ლექციაზე კომპიუტერთან მოვხვდი. მისტერ დრამი შემოვუშვი ჩემთან და ფეინთში რაღაცების ხატვა დავიწყეთ. მე დიდი ქვაბი დავხატე, იმან გაბურძგნული ქალი მიახატა. მერე ქვაბში ჩავხატე პატარა ბავშვი და ასე ვმაიმუნობდით.

“-მაიტ, დღეს აკეთებ რამეს?”-ფეინთშივე მიმიწერა ქვაბს ზემოთ.

“-No, no, noo. რამე იდეა გაქვს?”,-მივაწერე მეც.

“თუ არ დაგეზარება, გამოდი”.

“ არის, სერ!”

“მოგწერ მოკლედ… წავედი… ცვლაში უნდა წავიდე”,-მომწერა და კომპიდანაც გაქრა.

წარმოდგენა არ მაქვს, სად მუშაობს. ალბათ სადმე, სადაც მხოლოდ ვიდეო თამაშებს თამაშობენ. Continue reading

ტრილოგია, აგოტა კრისტოფი

გადაცემა “დაინახე უფრო მეტი” – ტრილოგია, აგოტა კრისტოფი

როგორ გავლენას ახდენს ომი მოზარდებზე, როგორ გადაიქცევიან ტყუპი ძმები უგრძნობ არსებებად, რა მორალური პრინციპები უყალიბდებათ მათ და როგორ ტრიალდება ამბავი მკითხველის ცნობიერებაში…

გაციება, weekend და რამე კარგის მოლოდინში

იშვიათად ვცივდები, მაგრამ თუ გავცივი რაღაც სერიოზული მემართება.

მგონი იმიტომ რომ არასოდეს ვაქცევ ყურადღებას და ცოტა არ იყოს მკიდია კიდეც. მგონია, რომ აი რამდენიმე საათი და კარგად გავხდები. ცხვირიდან თხელი გამონადენი თავისით გამიქრება, ხველა უცებ მოულოდნელად თავისით შეწყდება და აღარც ყელის აუტანელი ტკივილი შემაწუხებს. გადის რამდენიმე დღე და უარესად ვარ. მერე ერთბაშად ვვარდები პანიკაში და ვიბნევი. უაზროდ ვსვამ წამლებს, ძირითადად რასაც მაცივარში, წიგნების კარადაში, თვეობით დასალაგებელ ჩანთაში ვიპოვი. უცებ ვეძებ ინტერნეტში ანოტაციებს და სადმე თუ უბრალოდ გაციებას გადავწყდები, ეგრევე ვსვამ – ნარკომანივით. მერე ვიწყებ წუწუნს. მეგობრები, თანამშრომლები, გამვლელები, აფთიაქარი ქალები, რასაც მირჩევენ იმის დალევას ვიწყებ და დღითი დღე უარესად ვხდები.

გაციების მერე სახის კანი დებილური შესახედია. უფერულია, წამოწითლებული თვალები, აქერცლილი კანი ცხვირზე, ტუჩის გამომშრალი კუთხეები და წვრილი გამონაყარიც და ვბრაზდები, საშინლად ვბრაზდები საკუთარ თავზე. რომ არასოდეს ვსწავლობ ყველაზე მნიშნელოვანი ამბების არ-დაკიდებას.

გუშინ შევამჩნიე ყელი მტკიოდა და მაშინვე დავფაცურდი. გაციების ჩაი მოვიმარაგე, შაბათ-კვირასაც სახლში ვატარებ. არაფერს ვაკეთებ, ვზივარ და SHAMELESS-ის მეექვსე სეზონს ვუყურებ. თავს იმით ვიმშვიდებ რომ ინგლისურ ვერსიას ვუყურებ და ავტომატურად სწავლაში მეთვლება. თითქოს არ შეიძლება უბრალოდ ვიჯდე და არაფერს ვაკეთებდე. ვისი რა საქმეა, რა მნიშნელობა აქვს. ან რატო უნდა იყოს ყველაფრის კეთება მნიშნელოვანი. ერთი მაგისიც.

ყველაფერი თავისთავად ხდება. უცებ რომ გავჩერდე და არაფერი ვაკეთო, მაინც გაგრძელდება ამ თავისთავად მოხდენილი ამბების დაუსრულებელი სერიები. და რატოა ასე. ხომ ვზივარ, ხომ ვჩერდები, რატო არ ჩერდება სხვა ყველაფერიც. ხომ შეიძლება გაჩერდეს ამის დედაც.

იმის გაცნობიერება რომ ძალიან შორიდან დედამიწა წერტილივით ჩანს, მამშვიდებს. იმიტომ რომ პატარა წერტილში სიმყუდროვეა და ძალიან ახლოს ვარ სხვა დანარჩენებთან. მაგრამ როგორც კი მიახლოვებას დაიწყებ, სივრცე იზრდება, პატარა დედამიწა უზარმაზარი ბურთი ხდება და, და მერე ჩემი სახლი ძალიან დიდდება. აივანიც იზრდება, ქუჩები ძალიან ფართოა და მეზობელი კორპუსებიც ძალიან შორს არიან. მერე ქალაქიც დიდდება და ადამიანებიც იკარგებიან, ქრებიან.

მე უბრალოდ გაციებული ვარ, სიცხეს არასოდეს ვიზომავ, იმიტომ რომ სიცხე სულაც არ არის საშიში. მაგ დროს სხეული მიკრობებს ებრძვის, ჩემს შიგნით ომია როგორც ვიკინგები ან როგორც… რა მნიშნელობა აქვს, ჩემს შიგნით ომია და ეს უკვე ძალიან მაგარი შეგრძნებაა.

ახლა უბრალოდ რაც მინდა, მხოლოდ ის არის რომ გაციებამ გამიაროს. ოღონდ ისე რომ ცხვირი არ გამიწითლდეს, არც ტუჩის კუთხეები გამომიშრეს და თვალებიც მინდა ბედნიერად ელავდნენ, ბრწყინავდნენ ან რამე ასეთი. იმიტომ რომ ამ კვირაში შეიძლება რაღაც კარგი მოხდეს, ხოდა მზად უნდა ვიყო.

ბრუნო

თორნიკე ბოლოს დინამოს თამაშზე ვნახე. ვიცოდი, იქ იქნებოდა და მივედი კიდეც.

იდგა გლადიატორებს შორის. იდგა, ყვიროდა, თმებს იჩეჩდა…  თითქოს თოკზე დგას, თითქოს მიდის, ქარია და ცდილობს თავი შეიმაგროს. ყოველთვის ასეთი მახსოვს. ის ყოველთვის თითქოს თოკზე მოძრაობს.

აზრი ერთადერთხელ გკითხე და ეგაც მაშინ, პირველად რომ გაგიცანი და სახლში ვბრუნდებოდითო,- ამბობს თორნიკე.
-კი აბა.
-კი, კი, მე გკითხე, მარშუტკით წავიდეთ თუ ავტობუსით-მეთქი. მერე ახლოს გაგიცანი. მივხვდი, რა ჩლუნგი და იდიოტიც ხარ და მას მერე აზრი აღარც მიკითხავს.

-თორნიკე ტიკარაძე,- მკაცრად ვამბობ და აღარ ველოდები.

 

ვარდნა

– მოკლედ..

– ადამიანები, რომლებიც ხშირად იყენებენ სიტყვას, მოკლედ, ძალიან აფექტურები არიან, – ამბობს ქეთი და იცინის.

იქნებ არ მეტყობა კიდეც მაგრამ ამ წუთას ისეთ აფექტურ მდგომარეობაში ვარ, შეიძლება მართლა გამოვაღო ფანჯარა და დიდუბის ნაწვიმარ ასფალტს დავეთხლიშო. ამ დროს ერთედერთი რაც მაფერხებს, ჩემი სისხლიანი მახინჯი გვამია. და კიდევ იმის ალბათობა, რომ შემთხვევით ვინმეს დავეცემი. 😦

პ.ს. ნაგავში ნაპოვნი პოსტებიდან

 

 

 

უსმინე მაილს დევისს…

ლუდის ფერი ამინდიაო, იტყოდა თორნიკე თუმცა არა. მზეა და ჩემი ფანჯრიდან ერთადერთი ხეც უმწეოდ ქანაობს. ჭადარია თუ რაღაც ასეთი. ზუსტად არ ვიცი. ალბათ არსებობს რომელიმე ხე, რომელიც ცელოფნის პარკებს ისხავს.
– ისხამს, დებილო – ჩემ ფიქრებში გიორგის ხმამ შემოაღწია.
– დებილი თავი გაბია – ეს უკვე მე ვარ
-დებილი თავი გაბია – ჩემ გაბრაზებას ცდილობს გიორგი. სასაცილოდ მანჭავს სახეს და რომელიღაც მულტფილმის გმირს გავს.
– Shut your…
– გაიჩალიჩებ! – უკვე იმუქრება
– რამის თავი მაინც გქონდეს
გიორგი დგება და დასახრჩობად მოდის. სახე მეწვის გიორგის მარწუხებივით თითებისგან. ცხვირს უკვე ვეღარ ვგრძნობ. ერთ წამსაც ვეღარ გავძლებ უჰაეროდ. ცოტაც და ხელში ჩავაკვდები. დროა ავფართხალდე და მეც ვიწყებ. ამჯერად 43 წამს გავძელი. გიორგი კმაყოფილია. წინა შედეგი გაუმჯობესებულია.
– იდიოტი
გიორგი აღარ მისმენს, ყურსასმენებს იკეთებს და მაილს დევისის გულის გამაწვრილებელი ჰანგების მოსმენას იწყებს. ჯაზი ჩემთვის სწორედაც რომ მომაბეზრებელი, ბუზის გაბმული ბზუილის მაგვარი ხმაურია. უფრო სწორად კალიის ან რწყილის როკვა. დევისის ჰანგებზე ცალი ხელით იწყებს კლავიატურაზე კაკუნს. კაკუნის სიხშირითა და ჟღერადობით ვხვდები თამაშობს. რომ კითხო ბევრი საქმე აქვს.
– გაზაფხულის საღამოა მშვიდი, ხიდან ხეზე გადაფრინდა ჩიტი,-ახალი ამოჩემებული ფრაზა აქვს გიორგის.

 

p.s. სანაგვეში ნაპოვნი პოსტებიდან